Ona urody majestatem

Młodzieńców nie przynęca śmiałych

I nie prowadza swoim śladem

Tłumu wzdychaczy oniemiałych.

W jej kształtach nie ma nic z bogini,

Jej pierś nie wznosi się jak fala,

Nikt jej świętością swą nie czyni

I nie upada na twarz z dala.

Ale we wszystkich jej spojrzeniach,

W uśmiechu, w rysach, w każdym geście

Tyle jest życia i natchnienia

I tyle wdzięku w nich się mieści.

Ale jej głos gdzieś w duszy dźwięczy

Jak echo pięknych dni przeszłości

I serce kocha się, i męczy,

Wstydząc się prawie swej miłości.


Pocałunków rozkoszą mierzyłem

  Swoją młodość szczęśliwą i błogą -

Ale szczęściem się dzisiaj zmęczyłem,

  Ale dzisiaj nie kocham nikogo.

Łez goryczą przed laty mierzyłem

  Swoją młodość burzliwą i srogą -

Ale wtedy kochałem, tęskniłem,

  Dzisiaj zaś juz nie kocham nikogo.

Lat minionych rachunek zgubiłem...

  Skrzydeł chcę, co pamiętać nie mogą:

Dać im serce swe unieść! mieć siłę

  Swoją wieczność im cisnąć złowrogą!