Ona urody majestatem

Młodzieńców nie przynęca śmiałych

I nie prowadza swoim śladem

Tłumu wzdychaczy oniemiałych.

W jej kształtach nie ma nic z bogini,

Jej pierś nie wznosi się jak fala,

Nikt jej świętością swą nie czyni

I nie upada na twarz z dala.

Ale we wszystkich jej spojrzeniach,

W uśmiechu, w rysach, w każdym geście

Tyle jest życia i natchnienia

I tyle wdzięku w nich się mieści.

Ale jej głos gdzieś w duszy dźwięczy

Jak echo pięknych dni przeszłości

I serce kocha się, i męczy,

Wstydząc się prawie swej miłości.


Choć związek nasz nieodgadniony

Piętnuje tłum z pogardą w oku

I chociaz ludzkie zabobony

Zburzyła ci rodzinny spokój,

Przed bożyszczami świata tego

Żadne z nas nie chce zginać grzbietu;

Nie ma tu dla nas nic godnego

Ani uwielbień, ani wstrętu.

Jak ty, wirując w uciech gwarze,

Dzielę sie z głupcem, dzielę się z mędrcem

I nie wyróżniam żadnej twarzy,

I żyje tylko własnym sercem.

Ziemskiego szczęścia nie cenimy,

Aleśmy ludzi cenić radzi,

Gdy sami siebie nie zdradzimy,

To nikt i nas nie może zdradzić.

Poznalismy sie w tłumie gości,

A gdy rozłąki czas nastanie,

Bez smutku będzie pożegnanie,

Jak miłość była bez radości.