Ona urody majestatem

Młodzieńców nie przynęca śmiałych

I nie prowadza swoim śladem

Tłumu wzdychaczy oniemiałych.

W jej kształtach nie ma nic z bogini,

Jej pierś nie wznosi się jak fala,

Nikt jej świętością swą nie czyni

I nie upada na twarz z dala.

Ale we wszystkich jej spojrzeniach,

W uśmiechu, w rysach, w każdym geście

Tyle jest życia i natchnienia

I tyle wdzięku w nich się mieści.

Ale jej głos gdzieś w duszy dźwięczy

Jak echo pięknych dni przeszłości

I serce kocha się, i męczy,

Wstydząc się prawie swej miłości.


Patrzę przez okno. Zmierzch zwolna zapada.

Już pożegnalny blask na kolumnadach,

Kominach, krzyżach, kopułach złoconych

Świeci, odbłyska w oczach zachwyconych

I rąbek chmury po zachodniej stronie

Jak fantastyczny wąż na niebie płonie,

I wiatr, przez sady przebiegając żwawy,

Lekko kołysze żdźbła zmoczonej trawy...

Oto dojrzałem kwiat w głębi ogrodu,

Jak uronioną perłę z krain Wschodu.

Na wiotkich listkach woda drży, migoce...

Kwiat główkę schylił i stoi w pomroce

Jak zapłakane dziewczę rozżalone:

Serce zranione, szczęście utracone.

Ale choć świecą łzy w jasnych oczętach,

O swej urodzie i teraz pamięta.