Ona urody majestatem

Młodzieńców nie przynęca śmiałych

I nie prowadza swoim śladem

Tłumu wzdychaczy oniemiałych.

W jej kształtach nie ma nic z bogini,

Jej pierś nie wznosi się jak fala,

Nikt jej świętością swą nie czyni

I nie upada na twarz z dala.

Ale we wszystkich jej spojrzeniach,

W uśmiechu, w rysach, w każdym geście

Tyle jest życia i natchnienia

I tyle wdzięku w nich się mieści.

Ale jej głos gdzieś w duszy dźwięczy

Jak echo pięknych dni przeszłości

I serce kocha się, i męczy,

Wstydząc się prawie swej miłości.


Samotny żagiel na przestworzu

Bieleje wśród błękitu fal.

Co wypatruje on na morzu ?

Czemu od stron swych pędzi w dal ?



Wiatr świszcze, w górę pną się fale

I skrzypią reje, maszt się gnie,

A on nie szuka szczęścia wcale

I nie od szczęścia w oddal mknie.



Pod nim świetlista wody grzywa,

Nad nim złocisty promień zórz

A on, zuchwały, burzy wzywa,

Jak gdyby spokój był wśród burz....