Pamiętasz, jak o późnej porze

Myśmy żegnali się nad morzem?

Wieczorny wystrzał zagrzmiał w dali,

Słuchaliśmy go ze wzruszeniem...

Gęstniały mgły na morskiej fali,

Już dopalały się promienie,

Grom się przetoczył ponad nami

I nagle skonał gdzieś w otchłani.

Gdy kończę z dziennych prac rozgwarem,

Do ciebie często myśl ucieka,

Ponad pustynnych wód obszarem

Błądząc, wieczornych strzałów czekam.

A kiedy głuchną w wód łoskotach

I pod falami mrą siwymi,

Ja płaczę, trawi mnie tęsknota,

Ja pragnę umrzeć razem z nimi...


Posłuchaj: gdy los nam porzucić pozwoli,

Ten świat, gdzie tak duszą stygniemy powoli,

Być może, w krainie, gdzie kłamstwo nie znane,

Ty bęziesz aniołem, ja będę szatanem!

Przysięgnij, żę raju szczęśliwość porzucisz

I że do dawnego kochanka powrócisz!

Wygnaniec, skazany przez los na zatratę,

Niech bęzie ci rajem, a ty mi - wszechświatem!