Śnieg wali, ziemię w puch odziewa...

Czemu sie boi czarnobrewa

   Z ganeczka zejść

   I wody znieść?

Jak popa pogrzebowa pieśń

Łka zamieć zasypując wieś,

   Narzeka,

A pod wrotami kundel zły

Gryzie swój łańcuch, szczerzy kły

   I szczeka...

Lecz nie zawiei płacz pogrzebny

Ni wycia psiego głos wróżebny,

   Ni wichru jęk

   Budza w niej lęk.

Jej miły w grób niedawno zszedł

I nad śnieg bielszy tu sie wnet

   Ukaże.

Zdradziłaś! - powie - czekaj, stój!

I przeznaczony pierścień swój 

   Pokaże.


Gdy dzwon zapłacze-

Dziewczę rozpacza,

Zraszaja różaniec jej łzy.

   Wbrew woli.

   Wbrew woli.

Ukryta przed światem w klasztornej pomroce,

Gdzie gaśnie nadzieja, bezsenne są noce.

I moje serce

Piersi rozrywa,

I bije, bije, bije.

  Los każe,

  Los każe,

Bym z serca na zawsze wygonił kochanie

I dziewczę zapomniał, lecz tak sie nie stanie.

O śmierć, nieśmiertelność,

O życie, zagładę

Nie dbają dziewczyna i serce;

   I serce,

   I dziewczę

Ma jedno strapienie i jedna ma chęci:

Bo serce chce szczęścia, a dziewcze świat nęci.