1



Schyl się nade mną, chłopcze urodziwy,

Dotknij mej piersi. Czyżbyś pierwszy raz 

Pieścił kobietę? Jakiś ty wstydliwy!

Oto w objęciach upływa nam czas,

A jednak widzę, jak wciąż cię lęk bierze.

Lepiej na sercu niż u stóp mych leżeć,

Niech z twego życia jedną chwilkę mam.

Ja tak cię kocham! Złoto? Co mi tam...



2



Tyś taki śliczny! Wieczorem, bywało,

Czekając w oknie, słyszałam twój krok...

Pamiętasz? Gwiazada srebrzysta, jak anioł

Wśród potępieńców błądzący, przez mrok

Rzucała z wyżyn promienie na ciebie.

Jam była dumna, że mam tylko w niebie

Rywalkę, chociaż na czoło mi padł

Cień ludzkiej wzgardy... czy rację ma świat?



3



Czemuż mnie właśnie hańbą napiętnował?

Czym jest niewinność, gdy wśród ludzkich rzesz

Czci nie utraci ten, kto wstyd zachował!

Niewinnych kobiet wcale nie ma, wierz!

Tylko nie zawsze sposobność się zdarza

I cel pożądań. I juz nie uważa

Miłości swojej kochanka za grzech:

Czy-li jednego kocha, czy-li trzech!



4



Rodziców swoich jam wcale nie znała,

Wychowywana przez staruchę złą,

Nawet urodą sie nie wyróżniałam -

I bez radości młode życie szło.

Ledwiem podrosła, gdy w piętnastym roku

Mężczyzna kupił mnie z losów wyroku.

Łzy i błagania nie zbawiły mnie

I odtąd ginę, ginę dzień za dniem.



5



Lubię swą hańbę - ona mi pozwala

Całować ciebie i na parę chwil

Sprawić, że jesteś od trosk ciężkich z dala.

Tyś moim panem, a więc rozkosz pij!

A gdy mnie nawet udusisz w objęciu -

Umrę spokojnie, błogosławiąc szczęściu,

Że ty, o miły, zadałeś mi śmierć,

Bo gdy sie kocha - wszystko łatwiej znieść.


Nie rzucaj na lezgiński chłopcze mlody!

Tak pilno ci ojczyznę ujrzeć miłą?

Zmęczon twój koń, na górach mgły i lody,

A tu masz dach i ile chcesz swobody -

   I moją miłość!...

Czyżby uniosła jedna zorza sroga

Pamięć dwóch rajskich nocy i upojeń?

Nie mam dla ciebie darów, jam uboga,

Lecz dusza w piersi dana mi od Boga

   Podobna twojej.

W deszczowy dzień, okryty mokrym płaszczem,

Przybyłeś tu z bólem wyrytym w twarzy.

czy chcesz ten dzień, gdy świeci mi łaskawsze

Nad głową słońce, dla mnie juz na zawsze

   Ciemnością zwarzyć?

Spójrz: od gór płynie błękitna poświata,

grożną czeredą stoją jak olbrzymy.

Promienie zorzy i krzewy - ich szata.

Wolni i dobrzy my - czemuż ulata

   Twój wzrok w kraj inny?

Wierz mi, ojczyzna tam, gdzie i kochanie.

Ciebie nie spotka, gdy wrócisz w dolinę -

Sam powiedziałeś - miłych ócz błyskanie:

Bądź ze mną jeszcze dzień, pół dnia przynajmniej,

   Słuchaj: godzinę!

 - Nie mam ojczyzny ani druhów innych,

Krom konia i mej szabli damasceńskiej.

poznałem szczęście twych uczuc niewinnych,

lecz łzy, co płyna z twych ócz, nie powinny

   Wstrzymać mnie więcej.

Odkąd przysięgi krwawe duszę pieką,

Błądzę po świecie na urągowisko.

Póki krwi wrogiej strugi nie pocieką,

Nikomu usta me kocham - nie rzekną.

   Przebacz. To wszystko.