Z południa skwar w dolinie Dagestanu

Leżałem z kulą w sercu, zesztywniały.

Z dymiącej jeszcze, niezapiekłej rany

Krwi mojej krople ciurkiem upływały.

Leżałem sam na piasku, śród doliny,

Gromady skał piętrzyły się pod niebo,

Prażyło słońce żółte ich wyżyny

I mnie prażyło, martwym snem śpiącego.

I śniło mi się, że w rodzinnejstronie

Wieczorną porą kielich krąży wkoło,

A dziewy, kwieciem uwieńczywszy skronie,

Mówią tam o mnie śmiejąc sie wesoło.

I tylko jedna siedzi zamyślona,

Nie mówi nic i nic nie odpowiada,

I Bóg wie czemu śród szumnego grona

W sen smutny młoda dusza jej zapada.

I śni sie jej dolina Dagestanu,

Znajomu trup w dolinie tej spoczywa

I krew dymiąca ze szczerniałej rany,

Powoli stygnąc, ciurkiem w piasek spływa.


Szybko przebiegłszy w mej pamięci

Czas, który bystro w dal ucieka -

Płakać przeszłość nie ma chęci:

Nie była ona dla mnie lekka.

Jak teraźniejszość, tak i ona

Namiętnościami gwałtownymi,

Zamiecią zła jest zaniesiona,

Jak śniegiem krzyż w stepie olbrzymim.

Na próżno dusza ma tęskniąca

Na miłość odpowiedzi czeka,

Jeśli miłosną strunę trąca -

Ułudę w mary przyobleka.

Jako meteor blaski swemi

Mroki wieczoru rozpraszała,

Będąc mi wszystkim na tej ziemi,

Jak wszystko ziemskie - oszukała.