Szybko przebiegłszy w mej pamięci

Czas, który bystro w dal ucieka -

Płakać przeszłość nie ma chęci:

Nie była ona dla mnie lekka.

Jak teraźniejszość, tak i ona

Namiętnościami gwałtownymi,

Zamiecią zła jest zaniesiona,

Jak śniegiem krzyż w stepie olbrzymim.

Na próżno dusza ma tęskniąca

Na miłość odpowiedzi czeka,

Jeśli miłosną strunę trąca -

Ułudę w mary przyobleka.

Jako meteor blaski swemi

Mroki wieczoru rozpraszała,

Będąc mi wszystkim na tej ziemi,

Jak wszystko ziemskie - oszukała.


Choć związek nasz nieodgadniony

Piętnuje tłum z pogardą w oku

I chociaz ludzkie zabobony

Zburzyła ci rodzinny spokój,

Przed bożyszczami świata tego

Żadne z nas nie chce zginać grzbietu;

Nie ma tu dla nas nic godnego

Ani uwielbień, ani wstrętu.

Jak ty, wirując w uciech gwarze,

Dzielę sie z głupcem, dzielę się z mędrcem

I nie wyróżniam żadnej twarzy,

I żyje tylko własnym sercem.

Ziemskiego szczęścia nie cenimy,

Aleśmy ludzi cenić radzi,

Gdy sami siebie nie zdradzimy,

To nikt i nas nie może zdradzić.

Poznalismy sie w tłumie gości,

A gdy rozłąki czas nastanie,

Bez smutku będzie pożegnanie,

Jak miłość była bez radości.