Szybko przebiegłszy w mej pamięci

Czas, który bystro w dal ucieka -

Płakać przeszłość nie ma chęci:

Nie była ona dla mnie lekka.

Jak teraźniejszość, tak i ona

Namiętnościami gwałtownymi,

Zamiecią zła jest zaniesiona,

Jak śniegiem krzyż w stepie olbrzymim.

Na próżno dusza ma tęskniąca

Na miłość odpowiedzi czeka,

Jeśli miłosną strunę trąca -

Ułudę w mary przyobleka.

Jako meteor blaski swemi

Mroki wieczoru rozpraszała,

Będąc mi wszystkim na tej ziemi,

Jak wszystko ziemskie - oszukała.


Patrzę przez okno. Zmierzch zwolna zapada.

Już pożegnalny blask na kolumnadach,

Kominach, krzyżach, kopułach złoconych

Świeci, odbłyska w oczach zachwyconych

I rąbek chmury po zachodniej stronie

Jak fantastyczny wąż na niebie płonie,

I wiatr, przez sady przebiegając żwawy,

Lekko kołysze żdźbła zmoczonej trawy...

Oto dojrzałem kwiat w głębi ogrodu,

Jak uronioną perłę z krain Wschodu.

Na wiotkich listkach woda drży, migoce...

Kwiat główkę schylił i stoi w pomroce

Jak zapłakane dziewczę rozżalone:

Serce zranione, szczęście utracone.

Ale choć świecą łzy w jasnych oczętach,

O swej urodzie i teraz pamięta.