Gdy twój przyjaciel miast imienia,

Którego sławie tłum zazdrości,

Same zostawi mu wspomnienia

O błędach swoich namiętności

I cichym snem się w ziemi zdrzemie

To serce, w którym krew kipiała,

Gdzie tak szalenie, tak daremnie

Miłość z wrogością się zmagała,

Kiedy przez ogół potępiona,

Pochylisz głowę swą milcząco

I tłum orzeknie, żeś zhańbiona

Miłością, grzechu nie znającą -

Tego, co zasnuł żądz swych cieniem

Młodości twojej dni niewinne,

Błagam: nie wskrzeszaj złym wspomnieniem,

Nie złorzecz w ową mu godzinę.

Lecz oświadcz przed świętoszków ławą,

Że sędzia inny jes nad nami,

I wybaczania święte prawo

Kupiłaś męką swą i łzami.


Ona urody majestatem

Młodzieńców nie przynęca śmiałych

I nie prowadza swoim śladem

Tłumu wzdychaczy oniemiałych.

W jej kształtach nie ma nic z bogini,

Jej pierś nie wznosi się jak fala,

Nikt jej świętością swą nie czyni

I nie upada na twarz z dala.

Ale we wszystkich jej spojrzeniach,

W uśmiechu, w rysach, w każdym geście

Tyle jest życia i natchnienia

I tyle wdzięku w nich się mieści.

Ale jej głos gdzieś w duszy dźwięczy

Jak echo pięknych dni przeszłości

I serce kocha się, i męczy,

Wstydząc się prawie swej miłości.