Gdy twój przyjaciel miast imienia,

Którego sławie tłum zazdrości,

Same zostawi mu wspomnienia

O błędach swoich namiętności

I cichym snem się w ziemi zdrzemie

To serce, w którym krew kipiała,

Gdzie tak szalenie, tak daremnie

Miłość z wrogością się zmagała,

Kiedy przez ogół potępiona,

Pochylisz głowę swą milcząco

I tłum orzeknie, żeś zhańbiona

Miłością, grzechu nie znającą -

Tego, co zasnuł żądz swych cieniem

Młodości twojej dni niewinne,

Błagam: nie wskrzeszaj złym wspomnieniem,

Nie złorzecz w ową mu godzinę.

Lecz oświadcz przed świętoszków ławą,

Że sędzia inny jes nad nami,

I wybaczania święte prawo

Kupiłaś męką swą i łzami.


Śnieg wali, ziemię w puch odziewa...

Czemu sie boi czarnobrewa

   Z ganeczka zejść

   I wody znieść?

Jak popa pogrzebowa pieśń

Łka zamieć zasypując wieś,

   Narzeka,

A pod wrotami kundel zły

Gryzie swój łańcuch, szczerzy kły

   I szczeka...

Lecz nie zawiei płacz pogrzebny

Ni wycia psiego głos wróżebny,

   Ni wichru jęk

   Budza w niej lęk.

Jej miły w grób niedawno zszedł

I nad śnieg bielszy tu sie wnet

   Ukaże.

Zdradziłaś! - powie - czekaj, stój!

I przeznaczony pierścień swój 

   Pokaże.