Gdy twój przyjaciel miast imienia,

Którego sławie tłum zazdrości,

Same zostawi mu wspomnienia

O błędach swoich namiętności

I cichym snem się w ziemi zdrzemie

To serce, w którym krew kipiała,

Gdzie tak szalenie, tak daremnie

Miłość z wrogością się zmagała,

Kiedy przez ogół potępiona,

Pochylisz głowę swą milcząco

I tłum orzeknie, żeś zhańbiona

Miłością, grzechu nie znającą -

Tego, co zasnuł żądz swych cieniem

Młodości twojej dni niewinne,

Błagam: nie wskrzeszaj złym wspomnieniem,

Nie złorzecz w ową mu godzinę.

Lecz oświadcz przed świętoszków ławą,

Że sędzia inny jes nad nami,

I wybaczania święte prawo

Kupiłaś męką swą i łzami.


Samotny żagiel na przestworzu

Bieleje wśród błękitu fal.

Co wypatruje on na morzu ?

Czemu od stron swych pędzi w dal ?



Wiatr świszcze, w górę pną się fale

I skrzypią reje, maszt się gnie,

A on nie szuka szczęścia wcale

I nie od szczęścia w oddal mknie.



Pod nim świetlista wody grzywa,

Nad nim złocisty promień zórz

A on, zuchwały, burzy wzywa,

Jak gdyby spokój był wśród burz....