Śnieg wali, ziemię w puch odziewa...

Czemu sie boi czarnobrewa

   Z ganeczka zejść

   I wody znieść?

Jak popa pogrzebowa pieśń

Łka zamieć zasypując wieś,

   Narzeka,

A pod wrotami kundel zły

Gryzie swój łańcuch, szczerzy kły

   I szczeka...

Lecz nie zawiei płacz pogrzebny

Ni wycia psiego głos wróżebny,

   Ni wichru jęk

   Budza w niej lęk.

Jej miły w grób niedawno zszedł

I nad śnieg bielszy tu sie wnet

   Ukaże.

Zdradziłaś! - powie - czekaj, stój!

I przeznaczony pierścień swój 

   Pokaże.