Patrzę przez okno. Zmierzch zwolna zapada.

Już pożegnalny blask na kolumnadach,

Kominach, krzyżach, kopułach złoconych

Świeci, odbłyska w oczach zachwyconych

I rąbek chmury po zachodniej stronie

Jak fantastyczny wąż na niebie płonie,

I wiatr, przez sady przebiegając żwawy,

Lekko kołysze żdźbła zmoczonej trawy...

Oto dojrzałem kwiat w głębi ogrodu,

Jak uronioną perłę z krain Wschodu.

Na wiotkich listkach woda drży, migoce...

Kwiat główkę schylił i stoi w pomroce

Jak zapłakane dziewczę rozżalone:

Serce zranione, szczęście utracone.

Ale choć świecą łzy w jasnych oczętach,

O swej urodzie i teraz pamięta.


Pocałunków rozkoszą mierzyłem

  Swoją młodość szczęśliwą i błogą -

Ale szczęściem się dzisiaj zmęczyłem,

  Ale dzisiaj nie kocham nikogo.

Łez goryczą przed laty mierzyłem

  Swoją młodość burzliwą i srogą -

Ale wtedy kochałem, tęskniłem,

  Dzisiaj zaś juz nie kocham nikogo.

Lat minionych rachunek zgubiłem...

  Skrzydeł chcę, co pamiętać nie mogą:

Dać im serce swe unieść! mieć siłę

  Swoją wieczność im cisnąć złowrogą!