Patrzę przez okno. Zmierzch zwolna zapada.

Już pożegnalny blask na kolumnadach,

Kominach, krzyżach, kopułach złoconych

Świeci, odbłyska w oczach zachwyconych

I rąbek chmury po zachodniej stronie

Jak fantastyczny wąż na niebie płonie,

I wiatr, przez sady przebiegając żwawy,

Lekko kołysze żdźbła zmoczonej trawy...

Oto dojrzałem kwiat w głębi ogrodu,

Jak uronioną perłę z krain Wschodu.

Na wiotkich listkach woda drży, migoce...

Kwiat główkę schylił i stoi w pomroce

Jak zapłakane dziewczę rozżalone:

Serce zranione, szczęście utracone.

Ale choć świecą łzy w jasnych oczętach,

O swej urodzie i teraz pamięta.


Posłuchaj: gdy los nam porzucić pozwoli,

Ten świat, gdzie tak duszą stygniemy powoli,

Być może, w krainie, gdzie kłamstwo nie znane,

Ty bęziesz aniołem, ja będę szatanem!

Przysięgnij, żę raju szczęśliwość porzucisz

I że do dawnego kochanka powrócisz!

Wygnaniec, skazany przez los na zatratę,

Niech bęzie ci rajem, a ty mi - wszechświatem!