Choć bryła ziemi przywaliła

  Mnie w ciemnym grobie,

To dusza moja zawsze, miła,

  Będzie przy tobie.

Miłość i w grobie nie oszczędzi

  Mi ślepych wzruszeń,

O tobie w kraju niepamięci

  Pamiętać muszę.





Kiedy żegnała ziemskie słońce

  Ma dusza niema,

Kładłem nadzieję mą w rozłące -

  Rozłąki nie ma.

Ujrzałem piekno duchów czystych

  I zapłakałem,

Twarzy twej w rysach promienistych

  Nie rozpoznałem.



Cóż dla mnie blask nieskończoności

  I szczęście raju?

Ze mna są ziemskie namiętności

  W nieziemskim raju.

Tą samą ciągle śnię i roję

  Myślą jedyną,

Zazdroszczę, tęsknię i łzy moje

  Jak dawniej płyną.



Kiedy muśnięta obcym tchnieniem

  Twarz ci zapała,

Dusza ma ruszy z posad ziemię,

  Tak będzie drżała.

Gdy zasypiając westchniesz może

  Cudzym imieniem,

To we mnie od tych słów rozgorze

  Ogień płomieniem.



Wara innego ci miłować!

  O, wara tobie!

Tyś, zaślubiona mocą słowa,

  Jest ze mną w grobie.

Po cóż mi lęk twój i westchnienia

  Słane do nieba?

Spokoju ani zapomnienia

  Mnie nie potrzeba!


1



Schyl się nade mną, chłopcze urodziwy,

Dotknij mej piersi. Czyżbyś pierwszy raz 

Pieścił kobietę? Jakiś ty wstydliwy!

Oto w objęciach upływa nam czas,

A jednak widzę, jak wciąż cię lęk bierze.

Lepiej na sercu niż u stóp mych leżeć,

Niech z twego życia jedną chwilkę mam.

Ja tak cię kocham! Złoto? Co mi tam...



2



Tyś taki śliczny! Wieczorem, bywało,

Czekając w oknie, słyszałam twój krok...

Pamiętasz? Gwiazada srebrzysta, jak anioł

Wśród potępieńców błądzący, przez mrok

Rzucała z wyżyn promienie na ciebie.

Jam była dumna, że mam tylko w niebie

Rywalkę, chociaż na czoło mi padł

Cień ludzkiej wzgardy... czy rację ma świat?



3



Czemuż mnie właśnie hańbą napiętnował?

Czym jest niewinność, gdy wśród ludzkich rzesz

Czci nie utraci ten, kto wstyd zachował!

Niewinnych kobiet wcale nie ma, wierz!

Tylko nie zawsze sposobność się zdarza

I cel pożądań. I juz nie uważa

Miłości swojej kochanka za grzech:

Czy-li jednego kocha, czy-li trzech!



4



Rodziców swoich jam wcale nie znała,

Wychowywana przez staruchę złą,

Nawet urodą sie nie wyróżniałam -

I bez radości młode życie szło.

Ledwiem podrosła, gdy w piętnastym roku

Mężczyzna kupił mnie z losów wyroku.

Łzy i błagania nie zbawiły mnie

I odtąd ginę, ginę dzień za dniem.



5



Lubię swą hańbę - ona mi pozwala

Całować ciebie i na parę chwil

Sprawić, że jesteś od trosk ciężkich z dala.

Tyś moim panem, a więc rozkosz pij!

A gdy mnie nawet udusisz w objęciu -

Umrę spokojnie, błogosławiąc szczęściu,

Że ty, o miły, zadałeś mi śmierć,

Bo gdy sie kocha - wszystko łatwiej znieść.