Samotny żagiel na przestworzu

Bieleje wśród błękitu fal.

Co wypatruje on na morzu ?

Czemu od stron swych pędzi w dal ?



Wiatr świszcze, w górę pną się fale

I skrzypią reje, maszt się gnie,

A on nie szuka szczęścia wcale

I nie od szczęścia w oddal mknie.



Pod nim świetlista wody grzywa,

Nad nim złocisty promień zórz

A on, zuchwały, burzy wzywa,

Jak gdyby spokój był wśród burz....


Śnieg wali, ziemię w puch odziewa...

Czemu sie boi czarnobrewa

   Z ganeczka zejść

   I wody znieść?

Jak popa pogrzebowa pieśń

Łka zamieć zasypując wieś,

   Narzeka,

A pod wrotami kundel zły

Gryzie swój łańcuch, szczerzy kły

   I szczeka...

Lecz nie zawiei płacz pogrzebny

Ni wycia psiego głos wróżebny,

   Ni wichru jęk

   Budza w niej lęk.

Jej miły w grób niedawno zszedł

I nad śnieg bielszy tu sie wnet

   Ukaże.

Zdradziłaś! - powie - czekaj, stój!

I przeznaczony pierścień swój 

   Pokaże.